film

Klub "Exotica"

Exotica
1994

1h 43m
6,8 975  ocen
6,8 10 1 975
7,4 15 krytyków
Po śmierci matki ciężarna Zoe (Arsinee Khanjian), właścicielka lokalu ze striptizem, szuka zapomnienia, oddając się bez reszty pracy w klubie. Jego stałymi bywalcami są... Zobacz pełny opis

Ten film nie ma jeszcze zarysu fabuły.
Dramat
Klub "Exotica" zobacz zwiastun

reżyseria Atom Egoyan

scenariusz Atom Egoyan

produkcja Kanada

premiera

nagrody Film otrzymał 3 nagrody oraz 3 nominacje

Listy powiązane z filmem (14) Odkryj inspiracje na kolejny seans
Nowość
Melancholia y2k w ciepłym blasku latarni. Początek listy to definiujące gatunek klasyki - "Nocna trylogia" Lyncha jako obraz mrocznej ezoteryki oraz nocne etiudy Jima Jarmuscha składające się na Noc na ziemi i Mystery Train. Następnie znajdują się samodzielne perełki skąpane w światłach miasta po zmroku: Bill Murray próbuje zapełnić czymś bezsenność w Tokio; budapeszckie metro wypluwa projekcje swoich koszmarów; ktoś w Klubie Exotica próbuje znaleźć odrobinę ciepła w obcych oczach; Petr Zelenka próbuje stworzyć praską Noc na ziemi; Olaf Lubaszenko zapija pustkę wewnętrzną, a Gina McKee szuka swojego miejsca we własnym życiu. Do tego dwa klasyki z pogranicza snu i jawy - Big Lebowski i ostatni film Kubricka. Zaraz potem następuje zmiana scenerii i nocny spleen przenosi się na ulice Tajpej i Hongkongu. Jest to alternatywa dla miast zachodu, wedle której noc, jak czarna dziura, pochłania bohaterów, nie mogących wrócić do jasnego, przejrzystego życia. Na ulice Tokio zabiera widza też Gaspar Noe, otwierając sekcję trzech dreszczowców, ukazujących noc jako czas przemocy, strachu i bezprawia. Kolejne pozycje zajmują filmy nowoczesne, nakręcone w duchu drugiego dziesięciolecia XXI wieku. Jest tu miejsce na dwa bardzo ciepłe melodramaty - Noce z Teodorem i Dobrzy nieznajomi. Znajduje się tu też film bardzo ważny, wielowarstwowy i trudny obraz Larsa von Triera o nocy, która może być tą pierwszą albo ostatnią. Poza tym arcygenialna etiuda Jarmuscha i mumblecorowy Shithouse stanowiący pewnego rodzaju łącznik z kolejną sekcją. Sekcja rave'owa z ważnym polskim akcentem przechodzi w zaskakująco skomponowany zbiór pt. Noc degenerująca, który pokazuje niszczący i odcinający wpływ nocnego życia na człowieka. Dwa filmy z lat 50' i dwa z okolic przełomu milenium pokazują, jak jednakowe, pomimo czasu, pozostają pokusy świata cienia. Następnie Frantic - film niezwykły, nieodgadniony, jedyny w swoim rodzaju. Ostatnia sekcja, rozpoczynająca się od arcydzieła Zurliniego, to nieco sentymentalne spojrzenie na i samotność, która najbardziej doskwiera właśnie nocą. Delon, Cybulski, Mastroiani, Wilhelmi i Łapicki tworzą wspaniały kolaż twarzy zobojętniałych, smutnych i beznadziejnych, szukających w zmroku pocieszenia.
Melancholia y2k w ciepłym blasku latarni. Początek listy to definiujące gatunek klasyki - "Nocna trylogia" Lyncha jako obraz mrocznej ezoteryki oraz nocne etiudy Jima Jarmuscha składające się na Noc na ziemi i Mystery Train. Następnie znajdują się samodzielne perełki skąpane w światłach miasta po zmroku: Bill Murray próbuje zapełnić czymś bezsenność w Tokio; budapeszckie metro wypluwa projekcje swoich koszmarów; ktoś w Klubie Exotica próbuje znaleźć odrobinę ciepła w obcych oczach; Petr Zelenka próbuje stworzyć praską Noc na ziemi; Olaf Lubaszenko zapija pustkę wewnętrzną, a Gina McKee szuka swojego miejsca we własnym życiu. Do tego dwa klasyki z pogranicza snu i jawy - Big Lebowski i ostatni film Kubricka. Zaraz potem następuje zmiana scenerii i nocny spleen przenosi się na ulice Tajpej i Hongkongu. Jest to alternatywa dla miast zachodu, wedle której noc, jak czarna dziura, pochłania bohaterów, nie mogących wrócić do jasnego, przejrzystego życia. Na ulice Tokio zabiera widza też Gaspar Noe, otwierając sekcję trzech dreszczowców, ukazujących noc jako czas przemocy, strachu i bezprawia. Kolejne pozycje zajmują filmy nowoczesne, nakręcone w duchu drugiego dziesięciolecia XXI wieku. Jest tu miejsce na dwa bardzo ciepłe melodramaty - Noce z Teodorem i Dobrzy nieznajomi. Znajduje się tu też film bardzo ważny, wielowarstwowy i trudny obraz Larsa von Triera o nocy, która może być tą pierwszą albo ostatnią. Poza tym arcygenialna etiuda Jarmuscha i mumblecorowy Shithouse stanowiący pewnego rodzaju łącznik z kolejną sekcją. Sekcja rave'owa z ważnym polskim akcentem przechodzi w zaskakująco skomponowany zbiór pt. Noc degenerująca, który pokazuje niszczący i odcinający wpływ nocnego życia na człowieka. Dwa filmy z lat 50' i dwa z okolic przełomu milenium pokazują, jak jednakowe, pomimo czasu, pozostają pokusy świata cienia. Następnie Frantic - film niezwykły, nieodgadniony, jedyny w swoim rodzaju. Ostatnia sekcja, rozpoczynająca się od arcydzieła Zurliniego, to nieco sentymentalne spojrzenie na i samotność, która najbardziej doskwiera właśnie nocą. Delon, Cybulski, Mastroiani, Wilhelmi i Łapicki tworzą wspaniały kolaż twarzy zobojętniałych, smutnych i beznadziejnych, szukających w zmroku pocieszenia.

Po śmierci matki ciężarna Zoe (Arsinee Khanjian), właścicielka lokalu ze striptizem, szuka zapomnienia, oddając się bez reszty pracy w klubie. Jego stałymi bywalcami są właściciel sklepu zoologicznego Thomas (Don McKellar) oraz kontroler podatkowy Francis (Bruce Greenwood), którym wizyty w "Exotice" pozwalają zapomnieć o codziennych problemach. Ten ostatni przychodzi tu głównie dla atrakcyjnej Christine (Mia Kirshner), która kilka lat wcześniej była opiekunką jego dziecka.

premiera 16 maja 1994 (Światowa)

boxoffice $4 221 036 w USA

studio Alliance Entertainment / Ego Film Arts / Miramax Films / więcej

tytuł oryg. Exotica

inne tytuły więcej

Zdjęcia do filmu nakręcono w Toronto (Kanada).
TOP filmy z roku...
  • 2026
  • 2025
  • 2024
  • 2023
  • 2022
  • 2021
  • Zobacz wszystkie lata
Filmy dostępne na...
Od najlepszych
  • Od najnowszych
  • Od najlepszych

"Exotica" to opowieść o czwórce ludzi, których losy zostają w pewnym momencie zespolone ze sobą. Kino intrygujące, niejednoznaczne, operujące niedomówieniami, pod wieloma względami przywodzi na myśl twórczość Altmana. Z początku wydaje się, że Egoyan nieco "dziwaczy", po to jednak, aby w finale odkryć drugie dno całej...

więcej

ocenił(a) film na 6

Przyjemna muzyka, nienachalny erotyzm, konwersacje między bohaterami pokazane jakby w zwolnionym tempie, dzięki czemu widz ma możliwość przemyśleć je... Minusem jest czasami zbyt powolna akcja i, przynajmniej dla mnie, mało satysfakcjonujące zakończenie.

Ogólnie rozumiem film i wcale nie twierdzę że to zły film bo co by nie pisać składa się w logiczną całość i ma sens ale raczej jest to film nie dla każdego, nie ma co ukrywać trochę przynudza i ogólnie raczej niewiele w nim atrakcji ale kto co lubi...

Na Egoyana trafiłam po tym, jak gdzieś przeczytałam - chyba w artykule Miczki - że kontynuuje tradycję Antonioniowską... Można się dopatrywać podobieństw, ale z mozołem, a właściwie to - po co? Znalazłam lepszą płaszczyznę porównawczą (jeśli już koniecznie porównywać musimy), mianowicie chodzi mi o paralelę...